سلام به همه ی بر و بچز عزیز

احوالات شما چطوره؟ بابا دم همه اتون گرم. ناز شصت همه اتون. چه حالی کردم وقتی اومدم و دیدم ۵ نفر واسم نظر گذاشتن. تو این همه تنهایی و بی کسی، اینم لطفیه که شامل هر کسی نمیشه. خدا رو شکر که هنوز دوستایی این دو رو برا دارم.

منم تصمیمات جدید گرفتم. می خوام وقتی تابستون برگشتم تهران، برم دنبال بقیه ی کارام و مهم نیست که خانواده راضی باشن یا نه. مهم اینه که من باید خودم باشم. حتی اگر شده یواشکی کارام رو انجام بدم میدم. خدای من هم بزرگه و مطمئنم معجزه هاش شامل حال منم میشه.

به قول شیده همه ی ما معجزه هستیم. معجزه ای که بقیه از درک اون عاجزن.

بازم از همه ی دوستان ممنونم که بهم سر زدند. بخصوص امید و شیده و علی...

ناز شصت همه ی دوستان

وقتی نیستی سخته که بیای و ببینی هیچکس به فکرت نبوده وکسی واست آف نذاشته. اونوقته که حس می کنی حتی دیگه دوستای بی نام و نشونت هم تو رو نمی خوان. با اینکه خودشون مث تو بی نام و نشونن.

زندگی بد سخت میگذره و ما هم باهاش میریم. اما ای... چه رفتنی

پدری داره ازم در میاد که دیگه آپ کردن و ترجمه و دوست وبلاگی و وبلاگ و اینترنت و کافی نتو و خلاصه همه چیزو فراموش کردم و نشستم توی خونه. دیگه حالم از خودم و زندگیم بهم میخوره. نه میتونم برم بیرون، نه میتونم خودم رو از این وضعیت خلاص کنم.

خدا هم که قربونش برم نشسته اون بالا و داره خدایی می کنه.

تأکید روز به روز پدرم که هفته ای یک بار اس ام اس عاشقانه واسم میده و حال دخترش رو گرم میپرسه حالم رو بهم می زنه. نگاهای بقیه که می خوان کمک کنن و میگن بذار به این دختره کمک کنیم. اونوقت میان جلو و میگن خانم اجازه بدید کمکتون کنیم یا اینکه خانم اجازه بدید یه مرد این کار رو بکنه و خلاصه اینکه حالم داره از این کلمات بهم میخوره.

کسی میدونه معجزه هنوز وجود داره یا نه؟

سلام به همه بر و بچز

یه چند وقتیه اصلاْ رو مودش نیستم. واسه همین بی خیال علم و آموزش و جواب به دوستا و اصلاْ اینترنت شدم. اما خوب امروز دلم حسابی گرفته بود. این شد که اومدم بگم امروزو بی خیال بشید و بزارید به جای نوشتن مقاله های علمی بگم که چطوری همه چیز بهم ریخت.

درست تو ۲ قدمی چیزی که فکر می کردم همه ی پلها خراب شد و از کسایی که انتظارش رو نداشتم حرفهایی شنیدم که شرم دارم بگم پسر!

خیلی ضایع است که تو روت نگاه کنن و بهت بگن بهتره بری خودتو بکشی تا اینکه....

بگذریم از اینکه کی این حرف رو زده.

اصلاْ چطوره یه شعر بنویسم تا بتونم منظورم رو راحت بگم. موافقید؟!

عشق چون تو زیباست

 

چون تو ساکت پرحرف

 

              چون تو صادق، بی‌ریا

 

و دلم غمگین است

 

نه که از شعر تو

 

اما دردی‌ست

 

اندرین قلب کبود

 

که چنان سم کشنده، مهلک

 

می‌مکد خونم را

 

تو که خوب می‌دانی

 

دردم از تنهایی‌ست

 

از غم مردم پست

 

از همه لجبازی

 

از همه خودخواهی

و تو هیچ می‌دانی؟

 

زندگی بد سخت است

 

نتوان بود خموش

 

در سکوتی مطلق

 

همچنان عاشق و پرحرف

 

چنان روز ازل

تو به من می‌گویی:

 

«لحظه‌ها را دریاب،

 

هر چه دارم از تو»

 

ولیکن می‌دانی

 

دست من کوتاه است

 

غمم از دست تو نیست

 

از غم تاریکی‌ست

 

از همان «بغض فروخفته‌ی» تلخ

 

که همان می‌گیرد

 

نور دیدار تو را

 

لحظه‌ی بودن را

تو به من می‌بخشی

 

با سخاوت خود را

 

و من هم با اندوه

 

می‌بندم در را

 

تا بدانی که در این شهر بزرگ

 

تنهایی ابدی‌ست

 

و تو هم تنهایی

 

و منم تنهایم

 

و خدا هم تنهاست

 

اندرین عذر موجه

 

که چه ساخته است مرا

 

صورتی یا آبی؟!

 

همه در این تردید

 

که کدامین رنگ است

 

رنگ این پوشش ساده بر تن

 

ظن هر کس چیزی‌ست

 

لاکن می‌دانی؟

 

من در این ظن بزرگ

 

بی‌گمان تنهایم

 

و تو گویی «گوش‌هایت شنواست،

 

چشم‌هایت بیناست...»

 

آری، کاش می‌فهمیدم

 

که تو از فولادی

 

این همه زیبایی

 

این همه تنهایی

 

این همه ظرافت

 

تو هنوز سرپایی؟!

 

برو ای ماه شب چارده من!

 

سفرت خوش به سلامت

 

و نباشی غمگین

 

زندگی می‌گذرد و این هم چون آن

 

تن من از سنگ است

 

آن چنان سنگ که حتی نشکند با فولاد

 

به سلامت آهو...

 

زندگی زیبا نیست

 

این تویی زیبایی

داغونم بابا! حالم از عید و تعطیلات بهم میخوره. دلم میخواد همینجا زندگی کنم. توی چالوس توی خونه ی خودم... نمی فهمم چرا باید برم جایی که هم تعطیلات خودم رو زهر کنم و هم تعطیلات بقیه رو. همه بچه های دانشگاه رفتن و من اصرار دارم بگم کلاسام تا ۲۷ اسفند تشکیل میشه.

نمیدونم خودم احمقم یا اونا...

کاش میشد تنها باشم. چه فایده ای داره که نتونی اینقدر شجاعت داشته باشی که هرچی قلبت میگه انجام بدی و همونطوری زندگی کنی؟!

یا حق...